Otwierając 2. część Dziadów wychodzimy na spotkanie obcym duszom i własnym cieniom: przyglądając się mickiewiczowskim bohater(k)om napotykamy samych siebie, uwikłanych w nieoczywiste i sprzeczne pragnienia, popełniających błędy i poszukujących wspólnoty. W Dziadach II taniec stwarza przestrzeń dla spotkania, wymiany energii i odnowienie relacji między jednostką i wspólnotą – tą żywą i tą wyobrażoną. John Berger pisał, że „czas (w) opowieści nie jest liniowy. Żywi i umarli spotykają się w nim jako słuchacze i sędziowie, a im większą liczbę słuchaczy uda się zgromadzić, tym intymniejsza staje się opowieść dla każdego z nich”. Opisany przez Mickiewicza rytuał staje się dla nas przestrzenią spotkania z żywymi i nie/umarłymi, a także okazją do odnowienia relacyjności w bezpiecznych warunkach scenicznego spotkania. Tak rozumiane Dziady II to czasoprzestrzeń, do której zapraszamy wszelkie osobliwe nie/obecności – to, co obce nam i to, co obce w nas. Zapraszamy także was – dołączcie do dziadów, by odkryć je na nowo!