29 sierpnia o 17.00 zapraszamy do Polskiego Teatru Tańca na spotkanie poświęcone „Śpiącej Królewnie” – jednemu z trzech najsłynniejszych, obok „Jeziora łabędziego” i „Dziadka do orzechów” baletów klasycznych z muzyką Piotra Czajkowskiego i choreografią Mariusa Petipy.

Balet, który w dniu premiery w Teatrze Maryjskim w Petersburgu w 1890 roku odniósł wielki sukces, zapisał się w historii tańca jeszcze z jednego powodu. W przeciwieństwie do wcześniejszego „Jeziora łabędziego”, na które przeznaczono raczej skromne środki, „Śpiąca Królewna” została wystawiona z ogromnym przepychem, użyciem  drogich materiałów (futer, aksamitów, jedwabiu…) i wciąż - najczęściej - bywa wystawiana tak, by olśnić rozmachem inscenizacji, bogactwem scenografii, wymyślnymi kostiumami…

W tym kontekście – i oczywiście delektując się tańcem najlepszych tancerzy świata od Teatru Bolszoj po Austalian Ballet – przyjrzymy się najurokliwszym scenom „Śpiącej Królewny”, które weszły do kanonu historii tańca – pas de deux sześciu Dobrych Wróżek, które w dniu urodzin Śpiącej Królewny - Aurory obdarzają ją swoimi cnotami, „Różanemu adagio”, czyli popisom tanecznym Aurory we wspólnym tańcu z aż 4 kandydatami do jej ręki oraz korowodowi bajkowych postaci – Kota w butach i Białej Kotki, Czerwonego Kapturka i Wilka, Niebieskiego Ptaka i Księżniczki Floryny, tańczącym na balu weselnym na zakończenie baletu.

Choć wydaje nam się, że wszyscy znamy historię Śpiącej Królewny i wiemy, że kończy się happy endem, ten motyw w historii tańca ulega różnym przetworzeniom i nie wszystkie taneczne wersje baśni kończą się w pełni szczęśliwie. Na finał spotkania porozmawiamy więc o spektaklach współczesnych, przełamujących baśniowe schematy – ironicznym „Ni fleurs, ni couronnes” w choreografii Maurice’a Béjarta (1968) i „Śpiącej Królewnie” w choreografii Matsa Eka (1996), w której tytułowa bohaterka jest zbuntowaną nastolatką uzależnioną od heroiny.

Wstęp wolny, zapraszamy.